Nicpoń J.

Wspomnienie o profesorze
Zdzisławie Kiełbowiczu

Są ludzie, których obecność w sali operacyjnej czy na korytarzach uczelni daje poczucie bezpieczeństwa i pewności, że nauka jest w dobrych rękach. Takim człowiekiem był prof. dr hab. dr h.c. Zdzisław Kiełbowicz. Choć jego droga do weterynarii nie była oczywista, stał się jednym z tych filarów, na których wspiera się współczesna chirurgia weterynaryjna w Polsce. Urodzony 19 października 1954 r. w Wołowie, dorastał w rodzinie prawniczej. Można by przypuszczać, że jego droga była z góry wytyczona, a jednak wybrał biologię. Z uśmiechem wspominał po latach, że rodzice nie byli zachwyceni jego wyborem, namawiając go na „medycynę człowieka”. Kierowany jednak sentymentem – dziadkowie spod Lwowa hodowali konie dla kawalerii, a jego ojciec był wielkim pasjonatem tych zwierząt, wybrał weterynarię. W 1974 r., po ukończeniu Technikum Rolniczego, wstąpił w mury wrocławskiej Akademii Rolniczej, z którą związał całe swoje życie zawodowe. W 1980 r. został zatrudniony na stanowisku młodszego asystenta, a później asystenta, rozpoczynając pracę naukowo-dydaktyczną jako nauczyciel akademicki. W 1989 r., po obronie pracy doktorskiej pt. „Wartość kliniczna mikrochirurgicznego usuwania zaćmy psów metodą krioekstrakcji”, uzyskał stopień doktora nauk weterynaryjnych. W 2000 r., po zdaniu egzaminu przed Państwową Komisją do Spraw Specjalizacji w Puławach otrzymał tytuł specjalisty chirurga. Następnie po obronie kolokwium habilitacyjnego pt. „Badania nad możliwościami transplantacji nabłonka tylnego rogówki kotów” nadano mu stopień doktora habilitowanego. W 2019 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Szkoła Mistrza i pokora wobec biologii Profesor z dumą podkreślał, że wywodzi się ze „starej, dobrej szkoły profesora Badury”. To tam nauczył się wszechstronności, która dziś wydaje się niemal niemożliwa do osiągnięcia – od ortopedii koni, przez radiologię i okulistykę. Ta ostatnia stała się jego życiową pasją. Tak zaczęła się jego przygoda z mikrochirurgią, która w początkach jego kariery zawodowej była niezwykle nowatorska. Zawsze powtarzał, że chirurgia to nie teatr jednego aktora, lecz sukces całego zespołu. Jego kariera była pasmem pionierskich dokonań. Jako pierwszy w Polsce operował katarakty u zwierząt przy użyciu mikroskopu operacyjnego. To on wprowadzał nas w świat operacji na otwartym sercu i neurochirurgii. Ale mimo tych spektakularnych sukcesów, mimo nominacji profesorskiej i licznych nagród, Profesor zachował to, co w medycynie najcenniejsze: pokorę wobec biologii. Często powtarzał, że lekarz musi stale piąć się wyżej, doskonalić swoje umiejętności i wiedzę, ale nigdy nie może popaść w pychę – bo przed biologią trzeba mieć pokorę.
Naukowiec, dydaktyk, mentor
Dla studentów był kimś wyjątkowym. Posiadał rzadki dar – potrafił w tłumie studentów dostrzec te jednostki, które mają „to coś”: chirurgiczne predyspozycje i siłę charakteru ....

[full text in Polish]