HOMEABOUT EDITORSSUBSCRIPTIONTO CONTRIBUTORSARCHIVESCONTACT

"Medycyna Weterynaryjna" 2016 72 (8) 465-528

bioarthrexcanifos

ZASADY USTALANIA KOSZTÓW PUBLIKACJI
(dotyczy tylko polskich autorów)


1000 znaków - 47 zł
każda rycina - 50 zł

These publications are licensed under CREATIVE COMMONS (CC BY-SA).
A copy of the licence is
here

Monthly journal, devoted to the problems of veterinary medicine and applied biology, founded 1945 by the professors of the Faculty of Veterinary Medicine, University Maria Curie-Sklodowska in Lublin, Poland. Supported by the Polish Ministry of Science and Higher Education. Contents: reviews and original papers – with English summaries, professional problems, bibliography, chronicle.
Covered in:
AGRIS, Biological Abstracts, BIOSIS Preview, FISHLIT/Fisheries Review,Food Science and Technol. Abstr., Index Veterinarius, Index Copernicus, Master Journal List, Revue of Medical and Veterinary Mycology, Science Citation Index Expanded, SCOPUS, Veterinary Bulletin, Web of Science
The primary (reference) version of the journal is the printed version.
IMPACT FACTOR = 0,195; MNiSW 15pkt

races of animals

Kowalska D.

Lisy. Odmiany barwne lisa pospolitego (cz. II)
Lis odmiany białoszyjnej

lisyLis odmiany biało szyjnej ma pysk czarny lub ciemno srebrzysty. Charakterystyczna jest biała obwódka wokół nosa, która przechodzi w strzałkę wzdłuż pyska i czoła. Uszy są czarne, umaszczenie szyi i tułowia jest identyczne jak lisa ciemnego srebrzystego, ale na szyi występuje biały, symetryczny kołnierz, o szerokości 6–10 cm, który przechodzi pasmem bieli na podgardle i brzuch. Łapy są białe z czarnymi cętkami lub plamami. Posrebrzenie występuje od nasady ogona do łopatek, może obejmować również bokobrody i głowę. Okrywa włosowa na stronie grzbietowej u najwyżej ocenianych sztuk jest bardzo gęsta, jedwabista, delikatna o sprężystym włosie. Pierwszy lis tej odmiany pojawił się w 1970 roku w miocie rodziców odmiany srebrzystej na fermie „Batorówka” w Moszczenicyi to on dał początek nowej odmianie lisa pospolitego. Podobna mutacja pojawiła się ponownie na tej fermie dopiero po 27 latach. Wówczas w miocie rodziców odmiany srebrzystej, niespokrewnionych z pierwszym mutantem, na świat przyszły cztery szczenięta białoszyjne i jedno srebrzyste. Ministerstwo Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej w 1986 roku uznało oficjalnie lisabiałoszyjnego polskiego za nową odmianę lisa pospolitego. Od 2007 roku odmianę białoszyjną objęto programem ochrony zasobów genetycznych, co miało na celu ustabilizowanie liczebności stada....
[full text in Polish]

Niedbalski W.

Current status of bluetongue in Europe

Bluetongue (BT) is an infectious but non-contagious, insect-borne viral disease of ruminants, mainly sheep and less frequently of cattle, goats, buffalo, deer, dromedaries, and antelopes (20). It is caused by bluetongue virus (BTV), a RNA virus belonging to the Orbivirus genus in the Reoviridae family (13) and transmitted by bitting midges of the genus Culicoides (11). BTV is a small (about 70 nm in diameter) icosahedral virus with a ten-segmented... [full text in English...]

Romaniuk K. et al.

Comparison between the usefulness of preparations ...

TNosemosis is becoming the second hardest-to-treat disease in bees after varroosis. A particular increase in the prevalence of nosemosis in Poland took place when fumagillin had been withdrawn from the treatment of the disease, and in the cases when, apart from Nosema apis, bee colonies were additionally infected with another microsporidian species of the Nosema genus, i.e. N. ceranae. Bees affected by N. ceranae die quickly, usually outside the hive, without showing any prior clinical symptoms (5, 9, 14). In contrast to N. apis infections... [full text in English...]

Gąbka J. et al.

Number of spermatozoa in the spermatheca of honey...

Collection of honey bee drone semen is time consuming. For this reason, in mass production honey bee queens are usually inseminated with small doses of semen. Naturally mated queens store in their spermatheca 4 to 7 million sperm cells (5). Therefore, well inseminated instrumentally queens should have also at least 4 million spermatozoa. However Wilde (11) did not observe any differences in the strength of colonies during the entire season ... [full text in English...]

Czykier E. et al.

Influence of inbreeding on the incidence of cryptorchidism ...

TThe reintroduction of the European bison Bison bonasus (L.) was proposed in 1924 along with the establishment of the International Society for the Protection of the European Bison. At that time, there were 54 European bison in zoos and nature preserves. However, after genetic testing, it became apparent that the Lowland (Białowieża) bison descends from only seven individuals (18-20, 23). Therefore, all animals are very closely related. According to Bielousova ...
[full text in English...]

Chuang Xu et al.

Development of a competitive lateral flow immunoassay ...

In the dairy industry, reproductive performance is of utmost importance. While milk yield has considerably improved, the reproductive performance of dairy cows has declined (3, 4). Currently, pregnancy in dairy cows is diagnosed by rectal palpation and ultrasound exams (11, 15). However, rectal palpation is usually performed 2 months after artificial insemination. Progesterone, which is required for the resumption ...
[full text in English...]

Castillo-González A. R. et al.

Relationships between ruminal Gram-positive bacteria...

Methane, one of the main greenhouse gases, has a great impact on climate change, which is a major problem worldwide. Approximately 50-60% of methane emitted into the environment comes from ruminant production systems (27), and about 90% of enteric methane generated by ruminants is produced by methanogenic microorganisms (39). During lactogenesis, cows require more energy than they consume ...
[full text in English...]

ptnwang
logo-bulletin-pulawy

chronicle

Gawor J.

Glista końska - Parascaris equorum,
czy P. univalens?

Wyniki niektórych współcześnie prowadzonych badań z dziedziny biologii dowodzą, że najwyższy hołd należy się badaczom, którzy u schyłku XIX w. posługując się prostym mikroskopem, dokonywali odkryć na miarę wieku XXI. Przykładem jest potwierdzenie po prawie 100 latach faktu występowania dwóch gatunków glist u koni, tj. Parascaris equorum i P. univalens. Pierwsze badania cytologiczne nad tworzeniem i organizacją chromosomów w trakcie podziałów jądra komórkowego prowadzono w latach 1880-1890. Modelowym organizmem była między innymi, glista końska, pasożytniczy nicień występujący w jelicie cienkim konio-watych. W 1883 r. belgijski zoolog Eduard von Beneden (1846-1910), badacz podziału re-dukcyjnego jądra komórkowego (mejozy), stwierdził, że występujące u koni glisty opisane w 1782 r. przez Goezego reprezentują dwie odmiany różniące się liczbą chromosomów, Ascaris megalocephala univalens posiada jedną parę, a A. megalocephala bivalens wyposażona jest w dwie pary. W 1887 r. niemiecki biolog Theodor Boveri (1862-1915), wykorzystując do badań te pasożyty, analizował procesy zachodzące podczas mitozy, tj. podziału pośredniego jądra komórkowego w komórkach somatycznych. Istnienie dwóch odmian glist u koni było więc uznanym faktem w nauce końca XIX w. Na dziesięciolecia słuch o tym odkryciu zaginął i dopiero w 1978 r. specjaliści zajmujący się biologią komórki potwierdzili występowanie iden-tycznych morfologicznie a różniących się jedynie składem materiału genetycznego komórek Parascaris equorum i P. univalens (1). Autorzy ci, opierając się na badaniach podziałów chromosomalnych (kariotypowanie) oraz elektroforetycznej analizie białek w celu określenia loci niektórych genów tych pasożytów, stwierdzili, że obu odmianom należy nadać status pełnoprawnych gatunków. Wyniki tych badań zostały opublikowane we włoskim czasopiśmie naukowym (1, 2). W latach 1984-1895 ukazało się kilka angielskojęzycznych opracowań w specjalistycznych czasopismach cytologicznych poświęconych cytogenetycznej analizie chromosomów obu gatunków Parascaris. Tym można tłumaczyć to, że o istnieniu P. univa-lens nie znalazła się nawet wzmianka w podręcznikach biologii i parazytologii weterynaryjnej. Wyniki wspomnianych badań spotkały się z zainteresowaniem parazytologów dopiero niedawno. Przyczyną tej uwagi jest coraz powszechniejsze stwierdzanie na świecie lekoopor-ności glist na preparaty z grupy makrocyklicznych laktonów (iwermektynę i moksydektynę) i próby wyjaśnienia podłoża ...
[full text in Polish]